Παράπονο.

Πέτρινο το χαμόγελο,
και χιονισμένη βουνοπλαγιά η καρδιά,
όταν με ξεπροβόδιζες στην πόρτα του σπιτιού σου.
Νοέμβρης μήνας κι είχε ένα ψιλόβροχο σαν δάκρυ,
την τελευταία φορά που σε κοίταξα στα μάτια,
που έσταζε δηλητήριο στο τσίπουρο που πίναμε παρέα.
«Πρώτο φθινόπωρο χωρίς αγάπη»
έριχνε αλάτι στη πληγή ο Μητροπάνος
στου μισεμού το δρόμο που με πήρε μακριά σου.

Νυχτερινός περίπατος

Βούλιαζα
στο κενό της αϋπνίας όλη τη νύχτα
κι εσύ με κρατούσες αγκαλιά.
Βουλιάξαμε
στο κενό ανάμεσα στο αισθητό και την ανυπαρξία
της νύχτας.
Μια κρυστάλλινη σφαίρα η νύχτα αντανακλά
τις ώρες που διαβαίνουν σιωπηλές.
Σε κρατώ αγκαλιά κι αγναντεύουμε
πέρα μακριά τον ορίζοντα
που λιώνει το σκοτάδι στο φως
της μέρας που έρχεται.
Από τα Σύβοτα Θεσπρωτίας στα Μουδανιά Χαλκιδικής
ένα τσιγάρο δρόμος με τα γκάζια στα όρια
τρέχεις να προλάβεις
στα διάφανα νερά κα το καλοκαίρι που φεύγει
να παραδώσεις το κορμί σου,
να ξεπλυθεί
από τα αλάτια του ιδρώτα της καθημερινότητας
στην αρμύρα της θαλασσινής δροσιάς.
Βούλιαξα
έτσι ανεξήγητα όπως χθες και προχθές
στο απύθμενο κενό της αϋπνίας
με τη σκέψη καρφωμένη στη μορφή σου
και τη ματαιοδοξία του έρωτα
να σκορπά πεφταστέρια στο σκοτάδι.

ΛΕΞΕΙΣ ΑΠΟ Μ….

Μήτρα μια λέξη από μ, με πέντε γράμματα
και η λέξη μνήμα από μ αρχίζει,
με πέντε γράμματα επίσης.
Από τη μήτρα στο μνήμα μια ολόκληρη ζωή
σύντομη, βιαστική, βασανιστική, ανεπανάληπτη.
Από τις ωδίνες της γέννας στις ωδίνες του χαμού.
Από το σκοτάδι της μήτρας στο φως της μέρας
από το φως της μέρας στο σκοτάδι του μνήματος.
Από την ύπαρξη στην ανυπαρξία
Ο αέναος κύκλος της ζωής
Από τη μήτρα στο μνήμα
από τη γέννηση στο θάνατο.

Σκιές στο σούρουπο

Η βελόνα στο κοντέρ φλερτάρει με τα 200

η νταλίκα σαν τρίπατο σπίτι πλησιάζει
με όλη την ταχύτητα και τα φώτα αναμμένα.
Λίγο πριν τη διασταύρωση, σκέπτεσαι
πόσο διαρκεί μια τροχαία παράβαση,
μια στραβοτιμονιά,
που θα γράψει τους τίτλους τέλους
εκεί στην Εθνική….
Χαμένος σε σκέψεις κοιτάς το σκοτάδι
τα χιλιόμετρα της διαδρομής τελειώνουν,
Σκιές στο σούρουπο τα όνειρα
τυλίγονται στο σκοτάδι
Χάνονται….

χωρίς τίτλο και χωρίς νόημα....

Σε είδα απόψε στον ύπνο μου,

σε έλουζε μια πανσέληνος

κι ήσουν τόσο όμορφη

στο φως του φεγγαριού.

Είχαμε πάει ένα ταξίδι μαζί

μα σ΄ έχασα σε μια στροφή

στο δρόμο με τις λεύκες.

Σ΄ έψαχνα ως το ξημέρωμα

λουσμένος στον ιδρώτα

από αγωνία και φόβο.

Και μένω τώρα ασάλευτος

και παγωμένος

σαν τα νερά της λίμνης το καταχείμωνο

να σε περιμένω

κι ας ξέρω πως δεν θα γυρίσεις.

.

κουλουβάχατα γίναμε...

η συνεπής...















κι ο βιαστικός....

φωτογραφία…

Τα μάτια σου ολόφωτα άστρα
μαγικά λαμπυρίζουν
σαν πεφταστέρια
σ΄ ανεξερεύνητο ουρανό.
Τα δυο σου χείλη μέλι
από παραδεισένια άνθη
που μέλισσες για σένα τρυγήσανε.
Το φιλντισένιο σου λαιμό
περίλαμπρο διαμαντοστόλιστο περιδέραιο
οι έξη αδελφές της Πούλιας
τον στολίζουν.
Σκιρτά η καρδιά σαν άβγαλτη παιδούλα
σαν βλέπει τα γελαστά μάτια σου
και με χίλια χρώματα βάφει τα όνειρα
το χάδι απ΄ τα ολόγλυκά σου χείλη.

.