Μια φορά κι έναν καιρό....

Μια φορά κι ένα καιρό κίνησε η κοκκινοσκουφίτσα να πάει στη γιαγιά της μέσα από το δάσος…
Στο πρώτο ξέφωτο βλέπει ένα λοφάκι
γεμάτο παπαρούνες και σκέφτεται
«Αχ, πόσο πολύ αρέσουν της γιαγιάς μου
οι παπαρούνες...". Κόβει λοιπόν όλες της παπαρούνες κι αφήνει το λοφάκι κρανίου τόπο..
Λίγο πιο πέρα βλέπει κάτι τριαντάφυλλα...
«Αχ, πιο πολύ αρέσουν της γιαγιάς μου τα
τριαντάφυλλα σκέφτεται και πετάει τις παπαρούνες...».
Μαζεύει όλα τα καλά τριαντάφυλλα κι αφήνει τις τριανταφυλλιές σαν τη Βαγδάτη μετά από βομβαρδισμό.
Το επόμενο ξέφωτο είναι γεμάτο μαργαρίτες κι όπως καταλαβαίνετε η κοκκινοσκουφίτσα σκέπτεται ότι της γιαγιάς της αρέσουν περισσότερο οι μαργαρίτες οπότε χωρίς άλλη σκέψη πετάει τα τριαντάφυλλα και ξηλώνει όλες τις μαργαρίτες….
Στο επόμενο ξέφωτο βλέπει μια βερικοκιά φορτωμένη με λαχταριστά βερίκοκα…
«Αχ πόσο πολύ τα τρώει η γιαγιά μου τα βερίκοκα...
σκέπτεται αλλά δεν μπορώ να σηκώνω μαζί με
τα λουλούδια και τα
βερίκοκα...».
Πετάει λοιπόν τα λουλούδια, κόβει όλα τα βερίκοκα
και αφού διαλέγει τα καλύτερα για τη γιαγιά ετοιμάζεται να συνεχίσει το δρόμο της.
Και τότε (επιτέλους) εμφανίζεται ο λύκος… βλέπει τη κοκκινοσκουφίτσα και της ξηγιέται στα ίσια…
«Λοιπόν κοπελιά άκου πως έχουν τα πράγματα...
'Η θα σε γαμήσω ή θα σε φάω.... Εσύ διαλέγεις."
Η κοκκινοσκουφίτσα σκέφτεται πως αν τη φάει ο λύκος δεν θα μπορέσει να πάει στη γιαγιά της τα βερίκοκα…
Οπότε τι να κάνει η κοκκινοσκουφίτσα λέει στο λύκο «Εντάξει γάμησέ με».
Έτσι κι έγινε…
Μόλις όμως τελείωσε ο λύκος και έκανε να φορέσει το
τζιν του ακούει την κοκκινοσκουφίτσα να του λέει πως ήθελε κι άλλο.
Τελειώνει και τη δεύτερη φορά αλλά η κοκκινοσκουφίτσα κάθε φορά επιμένει… «κι άλλο», «κι άλλο», «κι άλλο»….
Γέρος καθώς ήτανε ο λύκος δεν μπορούσε να αντέξει για πολύ και πέθανε...

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ:
Η πουτάνα η γυναίκα εκτός από τη χλωρίδα καταστρέφει
και την πανίδα.....


.

Περιμένοντας ένα ξημέρωμα…

Πήχτρα το σκοτάδι κι αργεί το ξημέρωμα
Πισωπατώ και το βάζω στα πόδια
τρέχοντας στα σκοτάδια
Το περίμενα, το ήξερα κι ας μην ήθελα να το πιστέψω…
Ξέφτισε το όνειρο και τα ξέφτια του
βρόχος γίνανε να με πνίξουν.
Μετρώ τις μέρες,
τα χρόνια που έφυγαν στη σιωπή,
γέρασα κι ακόμα μετρώ,
αναπολώ τις απόπειρες να βρω γαλήνη…
Κάθομαι ανακούρκουδα κι ανάβω τσιγάρο
να πνίξω θέλω στον καπνό την αγωνία,
τη θλίψη για τη μέρα που ξημερώνει
και δεν θα είμαι κοντά σου,
δεν θα είμαστε μαζί.
Σε σκέπτομαι παραδομένη στον ύπνο
και ζηλεύω…
τον ύπνο που σ΄ αγκαλιάζει
το σεντόνι που σε σκεπάζει,
το μαξιλάρι που χαϊδεύει η ανάσα σου
την αύρα που ακροβατεί στο κορμί σου,
το όνειρο που σε κάνει να χαμογελάς.

.

Ασφαλές sex και χωρίς …προφυλάξεις!

(κλίκ στην εικόνα)


.

σ΄ αγαπώ…

Πυροτεχνήματα φωτίζουν την καρδιά
κάθε που σ΄ αντικρίζω να περνάς
και χιλιάδες αγγελούδια μου ψάλουν ωσαννά
όταν μου ρίχνεις μια κλεφτή ματιά.
Στο βλέμμα σου αυτό ψάχνω το κάτι να δω
αυτό το κάτι που περιμένω καιρό…
να δω τη σπίθα που το σκοτάδι θ΄ ανάψει
και το φεγγάρι σαν ήλιος θα λάμψει
όταν μου πεις κι εσύ Σ΄ ΑΓΑΠΩ.

.

Εικόνες και χρώματα

.

Θεία δίκη...

Χωρίς τίτλο

Ο έρωτας…
μια παλιά ιστορία,
τελειωμένη, από χρόνια
ξεχασμένη στ΄αζήτητα.
Μια πλάνη, ανθρώπινη.
Αυτό έλεγες.
Πίστευες πως είχες τελειώσει.
Έκανες κάστρο
τη μοναξιά
κλείστηκες μέσα
κι άφησες απότιστο
το άνθος της καρδιάς
να μαραθεί, να πεθάνει.
Κι όταν την είδες
να σου χαμογελά,
σκέφτηκες να φύγεις.
Με τα πόδια βαριά
και την καρδιά άδεια
πήρες τους δρόμους.
Να ξεφύγεις.
Μάταιος κόπος.
Όπου κι αν κοιτάς είναι εκεί.
Φώλιασε στο μυαλό,
αιχμαλώτισε τη σκέψη
κι ανοίγει λαγούμι
να φθάσει στην καρδιά.
Να καταλάβει το κάστρο.

.