Ο Θάνατος

Ο θάνατος...
Είναι γένους ουδέτερο,
δεν κάνει διακρίσεις, δεν έχει προτιμήσεις
είναι προσωπική υπόθεση του καθενός.
Ο θάνατος...
Είναι η ήττα που σηματοδοτεί το τέλος της ζωής
της δικής σου ζωής καθώς όλα τα άλλα
συνεχίζουν αδιατάρακτα την πορεία τους
ίδια όπως έκαναν και προτού γεννηθείς.
Ο θάνατος…
Στέκει στην άκρη του δρόμου και σε κοιτά
και εσύ χωρίς να τον δεις
ξέρεις πως πρέπει να ακολουθήσεις.
Ο θάνατος...
Είναι και φορές που δεν έρχεται αυτοπροσώπως
σου στέλνει τα μαντάτα του με λευκή μπλούζα
Ο θάνατος...
παίζει μαζί σου στα ζάρια τη ζωή σου
η λευκή μπλούζα στο λέει κατάμουτρα
οι πιθανότητες να ζήσεις είναι λίγες
και εσύ πρέπει να αποφασίσεις
ν’ αποφασίσεις ν’ αναμετρηθείς με το θάνατο
ξέροντας πως στο τέλος ότι και να κάνεις θα ηττηθείς.

Μοναξιά…

Η βροχή σούρωνε από νωρίς πάνω στα κεραμίδια,

και κυλούσε αδιάφορα στο χώμα

όπως το δάκρυ της καρδιάς που αιμορραγεί

στο ρείθρο του απέναντι πεζοδρομίου.

Της καρδιάς που πάσχισε να αγαπήσει,

να δοθεί, απλόχερα χωρίς αντάλλαγμα

στο χρηματιστήριο ανόμοιων αξιών.

Κρυμμένος πίσω απ’ το διάφανο τζάμι της σιωπής

χαμογελάς αμήχανα για να κρύψεις το φόβο ,

το φόβο της μοναξιάς που θανάσιμα σε τυλίγει.

Η βροχή επίμονη, μονότονη ραμφίζει το τζάμι,

το τζάμι που κρύφτηκες πίσω του απροστάτευτος

να φυλαχτείς από την οργή του δικού σου θυμού.

βροχοσταλίδες...

Στάθηκα κοιτάζοντας ένα κόκκινο τριαντάφυλλο να δακρύζει
μπλεγμένο στα βρόχια του γιασεμιού, που σκόρπιζε μυρωδιές κι αρώματα
να σμίξουν με τις μυρωδιές απ’ το βρεγμένο χώμα του κήπου.
Σ’ είδα να φεύγεις καθώς δυνάμωνε η βροχή και τα άνθη του γιασεμιού
γέρνανε ελαφρά για να χαρούν το χάδι απ’ τις βροχοσταλίδες
που πέφτανε ασταμάτητα μουσκεύοντας τα πάντα.
Κουρτίνα οι βροχοσταλίδες αστράφτανε πάνω στ’ ανθισμένο γιασεμί
κι έμενα να σε κοιτώ καθώς η βροχή μούσκευε τα μαλλιά
κυλούσε στα μάγουλα, έσμιγε με τα δάκρυα και κατέβαιναν μαζί
στο στήθος να πετρώσουν την καρδιά.
Η βροχή δυνάμωνε μα έμεινα καρφωμένος να κοιτώ
ένα κόκκινο τριαντάφυλλο να παίζει με τις βροχοσταλίδες
όπως έπαιζε η ματιά σου στο πρώτο μας αντάμωμα κάτω απ’ ένα ουράνιο τόξο.

Παράπονο.

Πέτρινο το χαμόγελο,
και χιονισμένη βουνοπλαγιά η καρδιά,
όταν με ξεπροβόδιζες στην πόρτα του σπιτιού σου.
Νοέμβρης μήνας κι είχε ένα ψιλόβροχο σαν δάκρυ,
την τελευταία φορά που σε κοίταξα στα μάτια,
που έσταζε δηλητήριο στο τσίπουρο που πίναμε παρέα.
«Πρώτο φθινόπωρο χωρίς αγάπη»
έριχνε αλάτι στη πληγή ο Μητροπάνος
στου μισεμού το δρόμο που με πήρε μακριά σου.

Νυχτερινός περίπατος

Βούλιαζα
στο κενό της αϋπνίας όλη τη νύχτα
κι εσύ με κρατούσες αγκαλιά.
Βουλιάξαμε
στο κενό ανάμεσα στο αισθητό και την ανυπαρξία
της νύχτας.
Μια κρυστάλλινη σφαίρα η νύχτα αντανακλά
τις ώρες που διαβαίνουν σιωπηλές.
Σε κρατώ αγκαλιά κι αγναντεύουμε
πέρα μακριά τον ορίζοντα
που λιώνει το σκοτάδι στο φως
της μέρας που έρχεται.
Από τα Σύβοτα Θεσπρωτίας στα Μουδανιά Χαλκιδικής
ένα τσιγάρο δρόμος με τα γκάζια στα όρια
τρέχεις να προλάβεις
στα διάφανα νερά κα το καλοκαίρι που φεύγει
να παραδώσεις το κορμί σου,
να ξεπλυθεί
από τα αλάτια του ιδρώτα της καθημερινότητας
στην αρμύρα της θαλασσινής δροσιάς.
Βούλιαξα
έτσι ανεξήγητα όπως χθες και προχθές
στο απύθμενο κενό της αϋπνίας
με τη σκέψη καρφωμένη στη μορφή σου
και τη ματαιοδοξία του έρωτα
να σκορπά πεφταστέρια στο σκοτάδι.

ΛΕΞΕΙΣ ΑΠΟ Μ….

Μήτρα μια λέξη από μ, με πέντε γράμματα
και η λέξη μνήμα από μ αρχίζει,
με πέντε γράμματα επίσης.
Από τη μήτρα στο μνήμα μια ολόκληρη ζωή
σύντομη, βιαστική, βασανιστική, ανεπανάληπτη.
Από τις ωδίνες της γέννας στις ωδίνες του χαμού.
Από το σκοτάδι της μήτρας στο φως της μέρας
από το φως της μέρας στο σκοτάδι του μνήματος.
Από την ύπαρξη στην ανυπαρξία
Ο αέναος κύκλος της ζωής
Από τη μήτρα στο μνήμα
από τη γέννηση στο θάνατο.

Σκιές στο σούρουπο

Η βελόνα στο κοντέρ φλερτάρει με τα 200

η νταλίκα σαν τρίπατο σπίτι πλησιάζει
με όλη την ταχύτητα και τα φώτα αναμμένα.
Λίγο πριν τη διασταύρωση, σκέπτεσαι
πόσο διαρκεί μια τροχαία παράβαση,
μια στραβοτιμονιά,
που θα γράψει τους τίτλους τέλους
εκεί στην Εθνική….
Χαμένος σε σκέψεις κοιτάς το σκοτάδι
τα χιλιόμετρα της διαδρομής τελειώνουν,
Σκιές στο σούρουπο τα όνειρα
τυλίγονται στο σκοτάδι
Χάνονται….

χωρίς τίτλο και χωρίς νόημα....

Σε είδα απόψε στον ύπνο μου,

σε έλουζε μια πανσέληνος

κι ήσουν τόσο όμορφη

στο φως του φεγγαριού.

Είχαμε πάει ένα ταξίδι μαζί

μα σ΄ έχασα σε μια στροφή

στο δρόμο με τις λεύκες.

Σ΄ έψαχνα ως το ξημέρωμα

λουσμένος στον ιδρώτα

από αγωνία και φόβο.

Και μένω τώρα ασάλευτος

και παγωμένος

σαν τα νερά της λίμνης το καταχείμωνο

να σε περιμένω

κι ας ξέρω πως δεν θα γυρίσεις.

.

φωτογραφία…

Τα μάτια σου ολόφωτα άστρα
μαγικά λαμπυρίζουν
σαν πεφταστέρια
σ΄ ανεξερεύνητο ουρανό.
Τα δυο σου χείλη μέλι
από παραδεισένια άνθη
που μέλισσες για σένα τρυγήσανε.
Το φιλντισένιο σου λαιμό
περίλαμπρο διαμαντοστόλιστο περιδέραιο
οι έξη αδελφές της Πούλιας
τον στολίζουν.
Σκιρτά η καρδιά σαν άβγαλτη παιδούλα
σαν βλέπει τα γελαστά μάτια σου
και με χίλια χρώματα βάφει τα όνειρα
το χάδι απ΄ τα ολόγλυκά σου χείλη.

.

Φευγοδιάθετη…. μέρα.

Όμορφη μέρα χαλαρή και φευγοδιάθετη.
Στο δρόμο για το Σούνιο καφέ με κέρασε
και στην Πειραϊκή δυο καραφάκια ούζο.
Σαν το χταπόδι απλωμένη η ζωή
στη χειμωνιάτικη λιακάδα και τον άνεμο.
Και γλιστρούσαν οι ώρες
όπως η άμμος από τη σφιγμένη χούφτα
κι έφτασε σούρουπο βαρύ,
του αποχωρισμού και της υπόσχεσης.

.

Όμορφη σαν οπτασία

Όμορφη, γοητευτική, γλυκιά,
μια κούκλα αληθινή
με μάτια όμορφα, λαμπερά
που θαμπώνουν τον ήλιο.
Σαν οπτασία, σαν αερικό,
στροβιλίζεται στ΄ άπειρο,
χορεύει ψηλά στ΄ αστέρια
μαγεύοντας τους γαλαξίες.
Σαν άνεμος ο χορός της
συνεπαίρνει την πούλια
κι ο αυγερινός βιάζεται
τη μέρα να φέρει
για να θαυμάσουν οι θνητοί
το αέρινο κορμί της.

.

Περιμένοντας ένα ξημέρωμα…

Πήχτρα το σκοτάδι κι αργεί το ξημέρωμα
Πισωπατώ και το βάζω στα πόδια
τρέχοντας στα σκοτάδια
Το περίμενα, το ήξερα κι ας μην ήθελα να το πιστέψω…
Ξέφτισε το όνειρο και τα ξέφτια του
βρόχος γίνανε να με πνίξουν.
Μετρώ τις μέρες,
τα χρόνια που έφυγαν στη σιωπή,
γέρασα κι ακόμα μετρώ,
αναπολώ τις απόπειρες να βρω γαλήνη…
Κάθομαι ανακούρκουδα κι ανάβω τσιγάρο
να πνίξω θέλω στον καπνό την αγωνία,
τη θλίψη για τη μέρα που ξημερώνει
και δεν θα είμαι κοντά σου,
δεν θα είμαστε μαζί.
Σε σκέπτομαι παραδομένη στον ύπνο
και ζηλεύω…
τον ύπνο που σ΄ αγκαλιάζει
το σεντόνι που σε σκεπάζει,
το μαξιλάρι που χαϊδεύει η ανάσα σου
την αύρα που ακροβατεί στο κορμί σου,
το όνειρο που σε κάνει να χαμογελάς.

.

σ΄ αγαπώ…

Πυροτεχνήματα φωτίζουν την καρδιά
κάθε που σ΄ αντικρίζω να περνάς
και χιλιάδες αγγελούδια μου ψάλουν ωσαννά
όταν μου ρίχνεις μια κλεφτή ματιά.
Στο βλέμμα σου αυτό ψάχνω το κάτι να δω
αυτό το κάτι που περιμένω καιρό…
να δω τη σπίθα που το σκοτάδι θ΄ ανάψει
και το φεγγάρι σαν ήλιος θα λάμψει
όταν μου πεις κι εσύ Σ΄ ΑΓΑΠΩ.

.

Χωρίς τίτλο

Ο έρωτας…
μια παλιά ιστορία,
τελειωμένη, από χρόνια
ξεχασμένη στ΄αζήτητα.
Μια πλάνη, ανθρώπινη.
Αυτό έλεγες.
Πίστευες πως είχες τελειώσει.
Έκανες κάστρο
τη μοναξιά
κλείστηκες μέσα
κι άφησες απότιστο
το άνθος της καρδιάς
να μαραθεί, να πεθάνει.
Κι όταν την είδες
να σου χαμογελά,
σκέφτηκες να φύγεις.
Με τα πόδια βαριά
και την καρδιά άδεια
πήρες τους δρόμους.
Να ξεφύγεις.
Μάταιος κόπος.
Όπου κι αν κοιτάς είναι εκεί.
Φώλιασε στο μυαλό,
αιχμαλώτισε τη σκέψη
κι ανοίγει λαγούμι
να φθάσει στην καρδιά.
Να καταλάβει το κάστρο.

.

συνάντηση...

.

Για τη …φουκαριάρα τη μέρα.

Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν τον Άγιο Βαλεντίνο, τον προστάτη των …ζαχαροπλαστών και των ανθοπωλών…

Και για όσους δεν γιορτάζουμε εξαιρετικά αφιερωμένο το τραγούδι της Χαρούλας…





.

Προσμονή…

Πάει καιρός που έχω αποφασίσει το ταξίδι…
Είναι πολλά τα χιλιόμετρα…
Σχεδιάζω χάρτες να μικρύνω την απόσταση…
Ονειρεύομαι τη στιγμή…
Παρακολουθώ το ξεψύχισμα της βροχής
τον ήλιο που ξεμύτισε απ΄ τα σύννεφα
τις τελευταίες σταγόνες νερού
να κυλούν από τα κεραμίδια της στέγης
στα φύλα της αρμπαρόριζας…
Ονειρεύομαι τη στιγμή…
που θα ΄χω αφήσει πίσω τα χιλιόμετρα…
και δεν θα υπάρχουν άλλα εμπόδια
να μας χωρίζουν…

.

κρίση δύσπνοιας

Η ανάσα κόβεται
το στήθος βαρύ, ασήκωτο
ένας πόνος
ένα σφίξιμο στην καρδιά
τα πρώτα συμπτώματα ασφυξίας
ο αέρας δεν φτάνει στα πνευμόνια
το οξυγόνο είδος εν ανεπαρκεία
κάθε βήμα ατέλειωτος Γολγοθάς.

Τα πόδια κόβονται,
προσπαθεί
να αναπνεύσει,
να προχωρήσει,
θέλει να φτάσει,
να κουρνιάσει
να μείνει μόνος με το πρόβλημά του
να αναμετρηθούν χωρίς μάρτυρες.

Μετέωρο το πόδι, στέκει άβουλο,
στο τελευταίο βήμα
το έδαφος να χάνεται
κάτω από τα πόδια του
βουλιάζει στο κενό
στροβιλίζεται με δύναμη σαν το νερό
που πέφτει σε καταβόθρα
πριν χαθεί στο χάος.

Απλώνει το χέρι
να πιαστεί από κάπου
έστω για λίγο ακόμα
να σταθεί όρθιος, να μη χαθεί στο χάος.

Ο φανοστάτης τον λούζει
με ένα κίτρινο αρρωστημένο φως
που μαζεύει τον κόσμο γύρω του,
όπως το ψοφίμι μαζεύει τις μύγες.

Τους ακούει να συζητούν δεν τους βλέπει,
δεν ξεχωρίζει τι λένε, μπορεί και να μην μιλούν
ίσως είναι ο άνεμος που τον ρωτά αν θέλει κάτι;

Όχι, όχι δεν υπάρχει ενδιαφέρον στη φωνή που ρωτάει
δεν είναι ο άνεμος αυτός που ρωτάει
από περιέργεια ρωτάει κάποιος
για να ξέρει τι να πει αν τύχει και έρθουν τα κανάλια
για να μπορεί να λέει μετά ότι ήταν επί τόπου.

Η κρίση σιγά σιγά υποχωρεί
κάνει τα λίγα βήματα που τον χωρίζουν από το κρεβάτι
περιμένει τον ύπνο να τον λυτρώσει
ίσως και να μην ξυπνήσει το πρωί
δεν έχει σημασία
αρκεί τώρα να κοιμηθεί.

Το αύριο μπορεί να περιμένει
το αύριο μπορεί να μην έρθει ποτέ
μα ποιος νοιάζεται τώρα για το αύριο…

.

Η αντίστροφη μέτρηση… άρχισε

Να την και φάνηκε στο ξάγναντο
η κορυφή που τόσο ονειρεύτηκες.
Φαντάζει πανέμορφη στα μάτια,
στ΄ αυτιά σου οι νικητήριες ιαχές.
Δεν είναι το πλήθος στην αρένα ,
που σε ενθαρρύνει να φτάσεις,
είναι η ψυχή σου που γιορτάζει.
Πλησιάζεις να αγγίξεις το όνειρο
με ίδιο δέος κι αμηχανία όπως τότε.
Τότε που γύμνωσες την ψυχή σου
κι άφησες τη ματιά της, πρώτη φορά
να σεργιανήσει το γυμνό σου σώμα.
Πλησιάζεις στο τέλος του δρόμου.
Αποκαμωμένος, με τρεμάμενα πόδια
παραπατάς, όπως ο μεθυσμένος.
Πόσα χρόνια σου πήρε το ταξίδι,
πόσα χιλιόμετρα για να φτάσεις εδώ;
Δρόμος ατελείωτος, ανηφορικός,
κουραστικός, ανυπόφορα βασανιστικός,
με επικίνδυνες παγίδες στις κατηφοριές
κι ελάχιστα τα ισιώματα να ανασάνεις.
Λίγα μέτρα σε χωρίζουν από την κορυφή…
Κιοτεύεις…
Τώρα που έφτασες ως εδώ κιοτεύεις
και δεν θέλεις το έπαθλο του νικητή.
Αναπολείς…
Τα δύσβατα μονοπάτια, τις ανηφόρες
τις παγίδες που κρύβουν οι κατηφοριές
έχεις ξεχάσει τα λιγοστά ισιώματα ανάσας.
Μάταιος κόπος…
Το ποτάμι δεν γυρίζει στις πηγές του
και η πορεία σου προδιαγεγραμμένη.
Μόνο μπροστά μπορείς να πας και να φθάσεις.
Να φθάσεις στο τέρμα του δρόμου για να μάθεις
αν άξιζε τον κόπο το ταξίδι της ζωής.

.

Όπως στα όνειρα

ακούμπησες την καρδιά σου στα χέρια μου
ξεκλείδωτη σαν ανοιχτό βιβλίο, πολύτιμο δώρο
και με άφησες με τις ώρες να διαβάζω
όσα κρατούσες απ΄ όλους μυστικά τόσα χρόνια,
μυστικά που θέλησες να μοιραστείς μαζί μου.
έγινα ο καθρέφτης σου στις δύσκολες στιγμές
κουβεντιάσαμε ώρες ατέλειωτες,
ξενυχτίσαμε τραγουδώντας την αγάπη,
τον πόνο, τη μοναξιά, τα αδιέξοδα της ζωής.
αγαπηθήκαμε με μια αγάπη ανυπόκριτη
όπως αγαπάει ο επαναστάτης
χωρίς ανταλλάγματα
όπως αγαπιούνται οι πραγματικοί φίλοι
όπως το καλό κρασί αγαπάει το δρύινο βαρέλι.
χαθήκαμε ξαφνικά, απρόσμενα, αδικαιολόγητα
έτσι όπως ξαφνικά κι απρόσμενα είχαμε συναντηθεί.
μένουν οι αναμνήσεις να με συντροφεύουν
τις ατέλειωτες ώρες που καρτερώ να ανάψει το φως
στο παράθυρο του σπιτιού σου
που στέκει απέναντι σιωπηλό
και μυστηριακό να σε θυμίζει αγαπημένη.
έγινες πια ολότελα δική μου όπως τα όνειρα μας,
σου μιλώ ώρες ατέλειωτες
για όσα δεν προλάβαμε να πούμε μαζί
και συ με ακούς με προσοχή
και με κοιτάς τρυφερά μ΄ αυτά τα υπέροχα μάτια
που δεν γνώρισα ποτέ και μου ψιθυρίζεις γλυκόλογα
μ΄ αυτά τα υπέροχα χείλη που δεν άγγιξαν τα δικά μου

.