Ξέφτισε το όνειρο και τα ξέφτια του
βρόχος γίνανε να με πνίξουν.
Μετρώ τις μέρες,
τα χρόνια που έφυγαν στη σιωπή.
Γέρασα κι ακόμα μετρώ....


.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα βεραντίσια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα βεραντίσια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 2010

Δέκα αγάπες

Την πρόσκληση για να παίξω και ν’ «αποκαλύψω» τις 10 μου αγάπες την έλαβα πριν λίγες μέρες από την καλή μου φίλη Αγράμπελη και η πρώτη σκέψη ήταν να μην παίξω… (τι δουλειά έχω εγώ παππούς άνθρωπος με παιχνιδάκια).
Παρόλα αυτά μπήκα κι εγώ στο παιχνίδι αφού:
1) Πρώτα από όλα αγαπώ την Αγράμπελη μια φίλη που γνώρισα πριν από δύο περίπου χρόνια μέσα στο χάος του διαδικτύου και την αγαπώ τόσο που μου είναι αδύνατο να αρνηθώ την πρότασή της να παίξω στο παιχνιδάκι με τα «10 πράγματα που αγαπώ».
2) Αγαπώ να αγναντεύω τη θάλασσα και τους γλάρους και μ’ αρέσει να «χάνομαι» κοιτώντας τη γραμμή που χωρίζει το γαλάζιο της θάλασσα από το γαλάζιο τ’ ουρανού.

3) Αγαπώ το τσιπουράκι με παρέα καλούς φίλους και κουβεντούλα για τα μεγάλα και τα εφήμερα ακόμα και μέχρι το ξημέρωμα.
4) Αγαπώ τα κορίτσια μου ακόμα κι όταν με στεναχωρούν.
5) Το πονηρό βλέμμα του εγγονού μου και τις πρώτες του μαγκιές.
6) Τη φουσκωμένη κοιλίτσα της κόρης μου που μου ετοιμάζει το δεύτερο εγγόνι.
7) Να κάθομαι μπροστά στο αναμμένο τζάκι όταν έξω χιονίζει απολαμβάνοντας ένα ποτήρι μαύρο ρούμι.
8) Αγαπώ τους λύκους…, (αυτό έτσι χωρίς περισσότερες εξηγήσεις).
9) Αγαπώ τα λουλούδια, και μ’ αρέσει να τα φωτογραφίζω, ιδίως αυτά που συναντώ στην άκρη του δρόμου πλάι σε λασπόνερα.
10) Αγαπώ να ακούω Μητροπάνο με τα μεγάφωνα στη διαπασών όταν ταξιδεύω στην Εθνική με τα γκάζια εκτός ορίων.
Αυτά λοιπόν είναι τα 10 πράγματα που αγαπώ ή για να είμαι ειλικρινείς είναι αυτά που μου ήρθαν πρώτα στο μυαλό.
Τώρα πρέπει να καλέσω με τη σειρά μου 10 bloggers να παίξουν για να συνεχιστεί το παιχνίδι.
Δεν θα το κάνω, για να μην με βλαστημήσει κανένας σας, και όποιος θέλει εξ ιδίας βουλήσεως ας παίξει.

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010

κουλουβάχατα γίναμε...








η συνεπής...















κι ο βιαστικός....

Δευτέρα 28 Απριλίου 2008

Και του χρόνου καλύτερα

Κι αν φυσάει και αν βρέχει... ο λύκος έχει λύσεις και για τα έκτακτα καιρικά φαινόμενα!

Τρίτη 15 Απριλίου 2008

Σαν όνειρο

Κοράκι μαύρο, πήχτρα σκοτάδι η μοναξιά βαραίνει το μυαλό,
πέτρωσε, σαν άβραστο φασόλι στο στομάχι,
σαν το χαλάζι που τον τρυφερό βλαστό τσακίζει.

Μ΄ αγωνία προσμένω το κουδούνισμα,
τα μάτια κολλημένα στην οθόνη
πάνω από το πληκτρολόγιο
που ενώνει τους δυο μας στο χάος.

Ακούω τα βήματα στη σκάλα που ανεβαίνεις,
τρομάζω την ώρα της αντάμωσης που θα με δεις,
βιαστικά τρυπώνω στο σκοτάδι να προλάβω,
το καλό μου χαμόγελο να φορέσω να βάλω τα γιορτινά
τ΄ ατσαλάκωτα ρούχα, να σ΄ αρέσω.

Έλα κάτσε κοντά αγαπημένη,
της διπλανής σελίδας ταξιδεύτρια,
καλώς όρισες
έχουμε πολλά να πούμε κι απόψε
να σπρώξουμε το χρόνο, να με ξεγελάσεις
να σε ξεγελάσω να γελαστούμε κι οι δυο.

Κι όταν περάσει η ώρα με δυο φιλά θα μου πεις καληνύχτα,
καληνύχτα θα πω σαν αντίλαλος κι ένα τρεμούλιασμα φόβου
μήπως χαθείς για πάντα.
Αναμασώ τα λόγια που είπες, που σου είπα, που είπαμε
ξανά και ξανά και ξανά ώσπου ο ύπνος να τσακίσει τη σιωπή
που σαν παγωμένος βοριάς έχει απλωθεί στο δωμάτιο
να με λυτρώσει από την απουσία σου.


Κυριακή 13 Απριλίου 2008

Ο χορός της παρθένου

Σάββατο 12 Απριλίου 2008

www & blogspot γωνία

Σε περιμένω…
Σαν δυο σταγόνες νερό τα διψασμένα χείλη
Σαν το σπόρο που προσμένει τη βροχή να βλαστήσει
Σαν το μωρό που αποζητά το βυζί της μάνας
Τον άντρα που ποθεί το κορμί της αγαπημένης
Σαν τη χειμωνιάτικη λιακάδα το μουσκεμένο χώμα





Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2007

ο μικρός ...εξολοθρευτής

Σάββατο 23 Ιουνίου 2007

Κολυμπώντας στο ...Αιγαίο

Μπαίνεις στη μπανιέρα, ανοίγεις το ντουζ κι αφήνεις το κρύο νερό να τρέχει πάνω σου.
Κλείνεις τα μάτια κι ονειρεύεσαι πως κολυμπάς στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου παρέα με τις γοργόνες.
Το νερό συνεχίζει να τρέχει και συ γαντζώνεσαι καλά πάνω στο φτερό του καρχαρία για να διαπλεύσεις σβέλτα τον ισθμό της Κορίνθου και να βρεθείς στα νερά του Ιονίου να προλάβεις το ραντεβού σου με τις χελώνες καρέτα - καρέτα στις ακτές τη Ζακύνθου.
Μόλις τις φτάνεις και πριν προλάβεις να πεις καλημέρα ακούς να χτυπάει το τηλέφωνο.
Ανοίγεις τα μάτια και αντί για χελώνες βλέπεις τα πλακάκια του μπάνιου. Ρίχνεις μια πετσέτα πάνω σου να πάρει τα πολλά νερά και βγαίνεις…
Το τηλέφωνο συνεχίζει να χτυπάει, το σηκώνεις και ναι, είναι ο φίλος σου που γνώρισες πέρυσι στο Αγαθονήσι.
Πότε θα ΄ρθεις σε ρωτάει και συ δεν έχεις τι να του πεις.
Δεν ξέρω, θα σε ειδοποιήσω, λες και κλείνεις το τηλέφωνο.
Βγαίνεις όπως είσαι βρεγμένος στη Βεράντα, ο ανεμιστήρας δουλεύει στο φουλ και καθώς στεγνώνεις δροσίζεσαι τόσο σαν να βγήκες μόλις από τη θάλασσα.
Είναι και τα λουλούδια και τα πράσινα γύρω γύρω που απλώνουν ασπίδα προστασίας από τις αδηφάγες ακτίνες του ήλιου.
Βρε που να τρέχεις καλοκαιριάτικα μες στους ήλιους, καλά είναι και στη βεράντα μου, απαντάς στο φίλο που μόλις έκλεισε το τηλέφωνο και δεν σ΄ ακούει.

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2007

Στη βεράντα μου

Δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ για τον παράδεισο.
Η βεράντα μου είναι μια από τις γωνιές του।