κρίση δύσπνοιας

Η ανάσα κόβεται
το στήθος βαρύ, ασήκωτο
ένας πόνος
ένα σφίξιμο στην καρδιά
τα πρώτα συμπτώματα ασφυξίας
ο αέρας δεν φτάνει στα πνευμόνια
το οξυγόνο είδος εν ανεπαρκεία
κάθε βήμα ατέλειωτος Γολγοθάς.

Τα πόδια κόβονται,
προσπαθεί
να αναπνεύσει,
να προχωρήσει,
θέλει να φτάσει,
να κουρνιάσει
να μείνει μόνος με το πρόβλημά του
να αναμετρηθούν χωρίς μάρτυρες.

Μετέωρο το πόδι, στέκει άβουλο,
στο τελευταίο βήμα
το έδαφος να χάνεται
κάτω από τα πόδια του
βουλιάζει στο κενό
στροβιλίζεται με δύναμη σαν το νερό
που πέφτει σε καταβόθρα
πριν χαθεί στο χάος.

Απλώνει το χέρι
να πιαστεί από κάπου
έστω για λίγο ακόμα
να σταθεί όρθιος, να μη χαθεί στο χάος.

Ο φανοστάτης τον λούζει
με ένα κίτρινο αρρωστημένο φως
που μαζεύει τον κόσμο γύρω του,
όπως το ψοφίμι μαζεύει τις μύγες.

Τους ακούει να συζητούν δεν τους βλέπει,
δεν ξεχωρίζει τι λένε, μπορεί και να μην μιλούν
ίσως είναι ο άνεμος που τον ρωτά αν θέλει κάτι;

Όχι, όχι δεν υπάρχει ενδιαφέρον στη φωνή που ρωτάει
δεν είναι ο άνεμος αυτός που ρωτάει
από περιέργεια ρωτάει κάποιος
για να ξέρει τι να πει αν τύχει και έρθουν τα κανάλια
για να μπορεί να λέει μετά ότι ήταν επί τόπου.

Η κρίση σιγά σιγά υποχωρεί
κάνει τα λίγα βήματα που τον χωρίζουν από το κρεβάτι
περιμένει τον ύπνο να τον λυτρώσει
ίσως και να μην ξυπνήσει το πρωί
δεν έχει σημασία
αρκεί τώρα να κοιμηθεί.

Το αύριο μπορεί να περιμένει
το αύριο μπορεί να μην έρθει ποτέ
μα ποιος νοιάζεται τώρα για το αύριο…

.

ενθύμια από σύντομη επίσκεψη στη Λέσβο

η πόλη της Μυτιλήνης

πίνακας ζωγραφικής













αναγνωστήριο Αγιάσσου, φυτώριο νέων καλλιτεχνών










άνθος.....


















παλιό λιοτρίβι












αποστακτήριο ούζου















σταγόνα σταγόνα, γουλιά τη γουλιά










όμορφη και τη νύχτα

.

Η αντίστροφη μέτρηση… άρχισε

Να την και φάνηκε στο ξάγναντο
η κορυφή που τόσο ονειρεύτηκες.
Φαντάζει πανέμορφη στα μάτια,
στ΄ αυτιά σου οι νικητήριες ιαχές.
Δεν είναι το πλήθος στην αρένα ,
που σε ενθαρρύνει να φτάσεις,
είναι η ψυχή σου που γιορτάζει.
Πλησιάζεις να αγγίξεις το όνειρο
με ίδιο δέος κι αμηχανία όπως τότε.
Τότε που γύμνωσες την ψυχή σου
κι άφησες τη ματιά της, πρώτη φορά
να σεργιανήσει το γυμνό σου σώμα.
Πλησιάζεις στο τέλος του δρόμου.
Αποκαμωμένος, με τρεμάμενα πόδια
παραπατάς, όπως ο μεθυσμένος.
Πόσα χρόνια σου πήρε το ταξίδι,
πόσα χιλιόμετρα για να φτάσεις εδώ;
Δρόμος ατελείωτος, ανηφορικός,
κουραστικός, ανυπόφορα βασανιστικός,
με επικίνδυνες παγίδες στις κατηφοριές
κι ελάχιστα τα ισιώματα να ανασάνεις.
Λίγα μέτρα σε χωρίζουν από την κορυφή…
Κιοτεύεις…
Τώρα που έφτασες ως εδώ κιοτεύεις
και δεν θέλεις το έπαθλο του νικητή.
Αναπολείς…
Τα δύσβατα μονοπάτια, τις ανηφόρες
τις παγίδες που κρύβουν οι κατηφοριές
έχεις ξεχάσει τα λιγοστά ισιώματα ανάσας.
Μάταιος κόπος…
Το ποτάμι δεν γυρίζει στις πηγές του
και η πορεία σου προδιαγεγραμμένη.
Μόνο μπροστά μπορείς να πας και να φθάσεις.
Να φθάσεις στο τέρμα του δρόμου για να μάθεις
αν άξιζε τον κόπο το ταξίδι της ζωής.

.

ΡΕΒΙΘΑΔΑ ΣΤΗ ΓΑΣΤΡΑ

Έβαλα πριν λίγο στο φούρνο τη γάστρα και αν και το φαγητό θα είναι έτοιμο μετά από 8 ώρες έχουν αρχίσει να μου τρέχουνε τα σάλια από τώρα…
Σκέφτηκα λοιπόν να το παίξω «Μαμαλάκης» και να μοιραστώ μαζί σας τη συνταγή μου για τη ρεβιθάδα στον ηλεκτρικό φούρνο που στα κυκλαδονήσια αποτελεί κάτι σαν «εθνικό» φαγητό μόνο που εκεί δεν το φτιάχνουν στο φούρνο του σπιτιού αλλά σε φούρνο με ξύλα όπου ψήνεται για 12 ώρες.
Στην Πάρο συνηθίζεται πολύ τις Κυριακές της Σαρακοστής όπου όλοι οι φούρνοι γεμίζουν αποβραδίς με τους "σκούνταβλους" ή τις "σκεπασταριές" όπως λένε στην τοπική διάλεκτο το πήλινο τσουκάλι με σκέπαστρο που χρησιμοποιούν για το ψήσιμο της ρεβιθάδας.

Υλικά:
- 1 πακέτο ρεβίθια,
- ½ ποτήρι λάδι
- 1 κρεμμύδι ξερό
- Αλάτι, πιπέρι
- λεμόνι
Zύμη για το καπάκι:
- αλεύρι χοντρό, νερό

Εκτέλεση:
Βάζουμε τα ρεβίθια σε μιά λεκάνη με νερό να φουσκώσουν για 12 ώρες, συνήθως τα βάζουμε να φουσκώσουν αποβραδίς.
Πριν τα μαγειρέψουμε τα ξεπλένουμε, τα ρίχνουμε στη γάστρα (εγώ χρησιμοποιώ πήλινη), ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι, προσθέτουμε το αλάτι, το πιπέρι και το λάδι και νερό μέχρι να σκεπαστούν τα ρεβίθια.
Ανακατεύουμε το φαγητό και σκεπάζουμε τη γάστρα με το καπάκι της που το κλείνουμε γύρω-γύρω με ζύμη.
Τη ζύμη θα την φτιάξουμε με αλεύρι και νερό και πρέπει να είναι σφιχτή και να τη βάλουμε έτσι που να μην εξατμίζεται το νερό κατά τη διάρκεια του ψησίματος.
Βάζουμε τη γάστρα σε προθερμασμένο φούρνο στους 130ο βαθμούς και αφήνουμε το φαγητό να σιγοβράσει για 8-8.30 ώρες.
Όταν γίνει το φαγητό ανοίγουμε το καπάκι (είναι λίγο ζόρι) ρίχνουμε (αν μας αρέσει) το χυμό ενός λεμονιού και σερβίρουμε.
Η ρεβιθάδα είναι εξίσου νόστιμη ζεστή και κρύα (γούστα είναι αυτά) και πάει πολύ με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.

ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ

.

Όπως στα όνειρα

ακούμπησες την καρδιά σου στα χέρια μου
ξεκλείδωτη σαν ανοιχτό βιβλίο, πολύτιμο δώρο
και με άφησες με τις ώρες να διαβάζω
όσα κρατούσες απ΄ όλους μυστικά τόσα χρόνια,
μυστικά που θέλησες να μοιραστείς μαζί μου.
έγινα ο καθρέφτης σου στις δύσκολες στιγμές
κουβεντιάσαμε ώρες ατέλειωτες,
ξενυχτίσαμε τραγουδώντας την αγάπη,
τον πόνο, τη μοναξιά, τα αδιέξοδα της ζωής.
αγαπηθήκαμε με μια αγάπη ανυπόκριτη
όπως αγαπάει ο επαναστάτης
χωρίς ανταλλάγματα
όπως αγαπιούνται οι πραγματικοί φίλοι
όπως το καλό κρασί αγαπάει το δρύινο βαρέλι.
χαθήκαμε ξαφνικά, απρόσμενα, αδικαιολόγητα
έτσι όπως ξαφνικά κι απρόσμενα είχαμε συναντηθεί.
μένουν οι αναμνήσεις να με συντροφεύουν
τις ατέλειωτες ώρες που καρτερώ να ανάψει το φως
στο παράθυρο του σπιτιού σου
που στέκει απέναντι σιωπηλό
και μυστηριακό να σε θυμίζει αγαπημένη.
έγινες πια ολότελα δική μου όπως τα όνειρα μας,
σου μιλώ ώρες ατέλειωτες
για όσα δεν προλάβαμε να πούμε μαζί
και συ με ακούς με προσοχή
και με κοιτάς τρυφερά μ΄ αυτά τα υπέροχα μάτια
που δεν γνώρισα ποτέ και μου ψιθυρίζεις γλυκόλογα
μ΄ αυτά τα υπέροχα χείλη που δεν άγγιξαν τα δικά μου

.

Η απόδραση είναι ...δικαίωμα

Η ελευθερία δεν χαρίζεται ...κερδίζεται!

.

“Λόλα να ένα μήλο”

Πρώτο κουδούνι σήμερα και τα πρωτάκια σαστισμένα κι αγουροξυπνημένα θα αφήσουν το χέρι της μάνας για να πιάσουν το χέρι της δασκάλας.
Της δασκάλας που μαζί της θα ξεκινήσουν το ταξίδι στο μαγικό κόσμο της γνώσης.
Θα τα συνοδεύει η ευχή μας να είναι το ταξίδι τους ανέφελο και παραγωγικό και φορτωμένα γνώσεις και εμπειρίες να βρουν, ώριμοι άνθρωποι πια, την Ιθάκη τους.
Ξεχωριστή η ευχή μου για το δικό μου το πρωτάκι τον αγαπημένο μου εγγονό που σε λίγο θα περάσει την αυλόπορτα του Δημοτικού σχολείου της γειτονιάς μας.